Raadslid en fractievoorzitter

Emiel van der Herberg

Ik ben al een aantal jaren raadslid. De afgelopen jaren heb ik me voor allerlei zaken ingezet, zoals meer zeggenschap voor inwoners, goede ondersteuning voor woningeigenaren met asbestdaken, en het beschermen van rechtsbijstand voor mensen die minder te besteden hebben. Ik ben 45 jaar en werk als software ontwikkelaar bij een leuk bedrijf in Almere.

Ik hou er van om dingen niet moeilijker te maken dan nodig is. Als er een probleem is, dan moeten we de oorzaak aanpakken, en niet het gevolg. En die oorzaak zie ik steeds vaker bij de bestaanszekerheid van mensen. Een dak boven je hoofd, een gezonde maaltijd op tafel en perspectief voor de toekomst – dat is helaas niet voor iedereen weggelegd. Dat is best wrang om te constateren, want de verzorgingsstaat had aan dat soort zorgen toch een einde gemaakt? Maar de afgelopen decennia is voor ieder incident een nieuw regeltje bedacht, voor ieder misbruik een nieuwe controle, voor ieder recht een nieuwe voorwaarde. Op zich logisch. Al die regels en controles en voorwaarden zijn er om te voorkomen dat mensen misbruik maken van voorzieningen. Maar dat gaat maar om één procent van de mensen. De andere 99 procent lijdt vooral onder de complexiteit. En intussen kost de controlebureaucratie ons samen handenvol geld.

Wat mij betreft wordt het tijd voor een herleving van de oorspronkelijke waarde: bestaanszekerheid als onbetwistbaar recht. We hebben daar een stevig verhaal over in ons verkiezingsprogramma staan. Over dat dak boven het hoofd, over die maaltijd op tafel, over dat perspectief voor de toekomst. Beleid voor de 99 procent. Daarvoor wil ik de komende jaren gaan knokken.

Dat zal ook nodig zijn, want dat recht op bestaanszekerheid is helaas niet vanzelfsprekend in de Lelystadse politiek. We hebben in 2016 en 2017 bijvoorbeeld hard geknokt om ouders met kinderen na een scheiding sneller aan een betaalbare woning te helpen. Dat is fatsoenlijk, dat is voor die kinderen enorm belangrijk, en het voorkomt allerlei mogelijke nare gevolgen die ook nog eens een hoop (zorg)kosten met zich meebrengen. We hebben helaas steeds geen meerderheid kunnen krijgen voor onze voorstellen. Er zijn in onze stad nog altijd alleenstaande moeders die jaren lang met hun kinderen van het ene tijdelijke adres naar het andere moeten verhuizen. Dat we daar niks aan hebben kunnen doen, vind ik persoonlijk verreweg onze grootste nederlaag.

Genoeg te doen dus. Andere partijen hechten veel meer belang aan dingen als “eigen schuld dikke bult” en “misbruik voorkomen”. Die gedachten van wantrouwen passen misschien wel beter bij de tijdgeest. Er waart op facebook en twitter ook altijd wel een incident of een anekdote rond die die gedachten ondersteunt. Maar mijn persoonlijke ervaring is dat de meeste mensen juist prima te vertrouwen zijn.

Ten slotte: bij de PvdA voel ik me thuis, de sociaaldemocratische waarden zijn de mijne, maar een echte partijtijger ben ik niet. Het systeem van politieke partijen vind ik zelfs behoorlijk achterhaald. Het is alleen wel het systeem dat we hebben. Ik heb afgelopen jaren vaak en goed samengewerkt met andere partijen om het beste te bereiken voor de stad. Dat blijf ik graag doen.

Emiel van der Herberg

Zeker zijn van een thuis voor je kind